16-05-08

Vandaag effe niet

Terwijl ik gisteren stillekesaan mijn draai en mijn eigen vrolijke zelf wat aan het terugvinden was, is het vandaag omgekeerd evenredig (kan tellen voor een afwezige wiskunde knobbel, he ex-baas??). Het hoeft effe niet, geen zin in opruimen en kuisen, plantjes in de grond steken en huismoederke spelen. geen zin in nieuw werk zoeken en opnieuw opbouwwerken te beginnen.

Vandaag ben ik weer effe ruïne. Kater van deze nacht. Niet van alcohol of andere delirische uitspattingen waar de oude Grieken lekker smalend over zouden doen. Woorden hebben me deze nacht uit mijn slaap gehouden. Woorden, beelde, feiten. Er klopt iets niet... Ik had mijn quotum binnen, het contact met mijn klanten was goed. Onregelmatigheden stapelen zich op in mijn gedachten en vonden een uitweg in een kwade woordenstroom die nog geen uitlating heeft gekregen. Mijn kleine teen laat van zich horen. Er zit iets niet juist.

Ik heb gespeeld met de vraag of ik mijn gedachtenbal in hun kamp zou shotten, mijn gedacht eens zou zeggen en mijn hart en lever van overtollige kwaadheid verlossen, of dat ik hem in de lucht zou shotten en gewoon zou laten voor wat hij is en verdergaan. Ander en beter zoals dat wordt gezegd, hoe ik ook mijn best heb gedaan, het was mijn ding niet. Maar "Fear is the path to the dark side. Fear leads to anger. Anger leads to hate. Hate leads to suffering..."

Al ben ik nu wel serieus aan mezelf gaan twijfelen. Wie ben ik, wat wil ik en welke richting moet ik uit. Wat is succes? Succes is dat je doet wat je graag doet, je doelstellingen bereikt. Maar wat zijn mijn doelstellingen?

Maai gaat haar wat bezinnen, op zoek naar The Secret, via Tao misschien?

Inch Allah!

11:04 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-05-08

Pardon?!?

Het was mijn eerste, spontane reactie. Had ik dat goed verstaan? In een flits schoten flarden van de voorbije 6 maanden door mijn hoofd. Mijn sollicitatiegesprek, beloftes van cursussen en begeleiding, het eigenlijk zelf moeten uitzoeken en geregeld op tegenstellingen en muren te botsen, boutades van collega's, onbegrip en dan uiteindelijk via zelfstudie en -motivatie er het beste van proberen te maken. Blikken en onderliggende adders die nu naar boven komen in slechts enkele woorden: "Wij hebben besloten uw proefperiode toch niet te laten overgaan in een blijvend contract"

Mijn ogen zullen hem met koeien van onbegrip aangekeken hebben, een echte verklaring kwam er toch niet. Bij elke evaluatie had ik te horen gekregen dat ik heel goed was met de klanten, super was aan de telefoon en dat ze er vertrouwen in hadden dat de prospectie en het binnenhalen van nieuwe klanten ook in goede banen zou komen en dat ze ene goed gevoel hadden bij mij. Niets is minder waar. Ik moest meer binnenhalen, maar moest intussen wel kuisen, het nieuwe kantoor verven, verhuizen en boodschappen doen de laatste 2 weken. Een proefperiode van 6 maanden heeft al bij al echt een 4-tal maanden genomen. Ik heb niet echt het gevoel een kans te hebben gekregen.

Nu durf ik naar waarheid zeggen dat ik het eigenlijk niet graag deed. Tot de laatste dag heb ik mijn best gedaan, mij ingezet om bij te leren en ervoor te zorgen dat alles op z'n pootjes kwam. Geen van hen kon mij in de ogen kijken. De andere collega's wisten het al en konden niet diep genoeg onder hun bureau kruipen. Zelfs een 'goeiedag' kon er niet meer af. Zij hadden immers aangemaand om mijn ontslag.

Als ik eerlijk ben zal ik het niet missen. Mijn schouders wegen een stuk lichter. Er kleeft wat zout op mijn hart, van tranen om mijn falen en ongeloof. in het lichthartige gedrag van "collega's".

Maar nu is het aan mij. Beetje 'me-time'. Hoofdje (en huisje) wat op orde zetten en eens zoeken wat ik écht wil... met een déjà-vu-gevoel, maar nu wat gematigder

14:36 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-04-08

Excuustruus

Ik ben een uitsteller. Als er een taak is die ik echt niet graag doe ben ik de meesteres in het vinden van excuses en zal ik de langste weg bewandelen om er toch maar niet aan te hoeven beginnen. Dan besluipt een wrang gevoel me, voelt mijn hart zich onbehaaglijk in een lichaam dat zich meer en meer opspant. Hersens beginnen hoe langer hoe meer te kronkelen en baden in een weem van 'grmbl' en als het woord 'pruillip' een gevoel zou zijn zou het dan volledig achter mijn naam staan.

Zoals nu. Zoals vorige week. En eigenlijk al een hele tijd. Mijn job begint met prospectie. Zonder prospectie geen klantenportefeuille, lees: geen werk.

En als er iets is waar ik een grondige hekel aan heb, dan is het prospectie. Ik laat mensen graag wat ze zijn. Kan ik hen helpen, graag! Maar ik ga niet het onderste uit hen trekken om dat voor hen te mogen doen. Dat gedoe en dat getouwtrek, prft...!

Het gevaar van mijn werk, is dat ik een 'vrije agenda' heb, ik dus mijn tijd zelf indeel en bepaal wat ik wanneer doe. Zie je het al afkomen? Inderdaad, prospectie staat al een heel tijdje op mijn 'to-do lijst', maar wordt wat stiefmoederlijk behandelt.

Ik heb dus al een hele tijd niets meer binnengebracht en Bazen 1 & 2 hebben laten voelen dat ze heel wat in mij investeren en ze nu wel wat meer op de plank willen zien komen...

Grmbl... Waar was ik als 'karakter' werd uitgedeeld??

 

13:16 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-04-08

't is een harde strijd

vanavond... Naar Vriend luisteren en dan zijn het frietjes vanavond, of naar de weegschaal, mijn geweten en het kleedje voor het trouwfeest van zaterdag en veilige groentjes met patatjes en vlees verorberen ;-s

18:13 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-04-08

Piep

Af en toe kom ik hier nog eens piepen. Hier staat een stukje 'mij' dat geregeld opflakert, even stilstaat, maar ook wel verderleeft, al is dat niet altijd even zichtbaar. De indruk die hier een tijdje achterblijft is eentje die misschien blijft hangen, maar 'irl' spring ik lustig verder. Het beeld dat je hier van mij krijgt niet is helemaal volledig, hoe kan het ook anders. Me is more than only these words. Al lijken ze soms wat mistroostiger dan ik werkelijk ben. Hier komen mijn bedenksels, ideeën die steeds wel in mijn achterhoofd blijven hangen maar die ik 'irl' niet altijd naar buiten laat komen. De echte ik zal zich ergens daartussen bevinden denk ik.

 

De laatste maanden waren superdruk. Eindelijk kan ik weer stilletjesaan wat rust opzoeken, al moet ik mezelf daar wel wat om dwingen. Heb hard aan een paar projecten gewerkt die nu hun rust kunnen vinden in de zilte smaak van herinneringen. Als een slakkenspoor blijven de emoties errond nog even hangen, en ik geniet. Moe! Zou zo graag eens een paar dagen kunnen slapen voor weer verder te gaan aan ons nieuwe project: de (her)verbouwingen van ons huis. Even een 'laatmenueffemetrust' gevoel, batterijtjes zoeken energie.

Onderweg ben ik mijn weg aan het vinden, af en toe wat pootjes omstotend. Maar ik moet toegeven dat ik een paar stevige armen rond me heb, al wil ik het niet altijd inzien.

Heb intussen geleerd dat het geen zin heeft om bevestiging te zoeken en vragen bij anderen, als je die zelf niet aan jezelf geeft en de lat onbereikbaar hoog stelt. Af en toe stilstaan bij je eigen kunnen en jezelf ervoor waarderen is een drempel, maar kan zo'n deugd doen. Stilaan leer ik mezelf aanvaarden en appreciëren. Het kan niet altijd beter. Wat ik doe,en wie ik ben, is goed genoeg. Dat heb ik leren inzien. En ineens voelden mijn schouders al vele lichter aan.

Ook even stilzitten en kunnen genieten zonder hersens en gedachten die zich ergens op verschillende rollercoasters bevinden is iets dat ik aan het leren ben. Niet gisteren of morgen, maar vandaag. Niet straks, maar nu is het dat ik leef en adem. Nu is het moment...

Lijkt simpel, maar voor mij een heeeel inzicht. Ik schrijf het op, want af en toe durf ik het wel eens te vergeten. Ik giet in mijn hoofd 25 levens in slechts 28 jaar en mijn lichaam kan niet volgen.

Moet dus leren effe weer te chillen

 

PS: Er zijn hier opmerkzame zielen bij, ik was idd ook ergens anders te lezen, zoals je kan zien in mijn 1e post zo'n jaar geleden... Happy Birthday dus eigenlijk, ik was het bijna vergeten! ;-)

15:31 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-03-08

bugger

Het klinkt bizar, maar ik ben mezelf al een tijdje kwijt. Ben me beginnen te verliezen toen ik van job veranderde. Sinds januari ben ik losgelaten in een heel andere wereld dan deze die ik gewoon was. Sindsdien ben ik geregeld met mezelf geconfronteerd geweest en leef tussen tranen, verdories en genieten als het eens goed gegaan is, of gewoon een leuk contact heb gehad.

Heb mezelf de laatste weken geregeld de vraag gesteld waar ik mee bezig ben, of ik gewoon moet doorbijten en leren of het gewoon mijn ding niet is. Terwijl ik vroeger een madam was die zich niet liet doen ben ik stilaan een klein, bang ding geworden dat meer twijfelt dan zich zelfzeker en standvastig voelt. Alle boeken zijn door elkaar gesmeten. Wat wil ik dan, wat kan ik en wat wil ik de rest van mijn leven doen?

Ik ben bang dat ik naar antwoorden zoek, terwijl ik eigenlijk liever de Taoïstische manier van Pooh-denken relativerend de mijne zou willen maken.

Het lijkt makkelijker gezegd dan gedaan, just 'sit back, relax and enjoy'...

10:18 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-01-08

grmbl

er zijn zo van die dagen, je bent prft, alles, zelfs het goedbedoelde is prft en je reageert met een kattige sccch op de lichtste inbreuk op je eigen gecreëerde luchtballon.

Hormonen noemt Vriend het. Baaldagen. Klein hartje in de grote boze ambetante wereld en ik bak er niets van dagen.

Fuck you dagen

 

09:21 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |