03-05-07

to-do lijstje

Beetje op, beetje moe, teveel hooi op mijn vork genomen de laatste weken.

Moet wat leren inzien dat er een reden is waarom er maar 24 uur in een dag zitten, waarom de zon 's avonds ondergaat en het 's nachts donker is. Begrijpen dat slaap belangrijk is en dat je er genoeg van moet achter de kiezen hebben, net als gezonde maaltijden.

Ik wil teveel doen, plan mijn dagen vol en begin het wat te voelen.

Vriend merkt op 'moet dat allemaal vandaag?!'

ik vind hem lui en erger me binnensmonds aan hem en zijn houding.

Enkele weken later moet ik toegeven dat het inderdaad een beetje teveel is.

Krijg het gevoel alsof ik geleefd wordt, ware het niet door mijn eigen verlangens en dus mijn eigen dikke schuld.

Begin kregelig en kort te worden, betreden is soms op eigen risico en de twinklekes zijn al een paar dagen zoek.

Vriend belde deze avond en was happy en een beetje gek, blij om mij te horen en plezant verliefd.

Ik kon alleen zagen over wat er nog allemaal moest gebeuren en was een beetje koel en afstandelijk.

En het duurde niet zo lang

of daar zat ik

met een bundeltje spijt

in mijn schoot

 

22:54 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-05-07

I need monney...

Ben eens gaan struinen op het wereldwijdse web. Ik kijk nogal graag eens rond in de woningen van mijn medelandgenoten. Toegegeven, het is nogal voyeuristisch, maar wie is dat eens niet.

Ik hou ervan de verhalen van anderen te bedenken, kijken hoe de mensen zoal wonen. Werken in de immobilliën heeft me altijd al serieus aangetrokken. Ik hou van huisjes, huisjeskijken, huisjesprogramma's, huisjes (zien ;-) ) renoveren, ...

Ik heb me eens laten gaan, hier op dat wereldwijde huisjesweb. Ben een slabbetje moeten gaan halen, af en toe werd het me wat droog in de mond, moest die geregeld terug dichtdoen.

Het is wel een feit, bij de eerste dingen die je ziet denk je, ja dat valt wel mee, andere badkamer, andere keuken, likje verf hier en aanpassinkje daar en je kan er wel iets van maken.

Hoe lager je scrolt, des te mooier worden de foto's, en zo ook de prijs. Exponentieel daalt ook mijn gemoed.

I need monney! Dubbele garage, volledig onderkelderd (tot wijkelder toe...), bbq-hoek in de tuin, dressing, zwembad, airco, ruimte en licht...

Heb zelfs een kastelen gevonden, chique villa's met enkele appartementen onder hetzelfde dak en 'gastenverblijven'. (Dan vraag ik mij af, wat is het verhaal daarachter. Wie heeft daar gewoond, wie heeft zoveel geld en waarom doet die dat weg?)

Ben ook mijn grote droom tegengekomen, een herenhuis in het groen met  nodige charme en afwerking...

Dus ofwel zoek ik mij ne rijke vent (de kans dat ik die vind is nagenoeg gering aangzien ik mij,naar ik vrees niet in de goede middens bevind. En ik ben denk ik wel gelukkig bij vriend), of ik speel op de lotto (wat ook maar een kleine mogelijkheid tot winnen inhoudt, zelf moeten uitrekenen in de les wiskunde een 12-tal jaren geleden) dus beter het geld dat ik in de lotto zou steken in een varkentje met bovenaan een gleufje verzamelen (die € 260 tal dat me dat per jaar ongeveer zal opbrengen gaat me ook niet ver brengen vrees ik).

Dan is er nog de seksbussiness, ja die doet wel geld rollen. Lijkt me echt wel super, de bedragen die je daarmee kan binnenrijven doen mijn oogskes serieus blinken, maar er zijn een paar maars:

1. ik denk niet dat Vriend mij dan nog binnenlaat, laat staan aankijkt

2. ik serieus een paar kilo's zou mogen afvallen, kwestie van een beetje concurrentieel te zijn op de markt. Al geloof ik graag dat mannen wel houden van een paar gezonde rondingen... ;-)

3. een paar keer per dag presteren op het seksueel niveau me vrij zwaar en soms onmogelijk lijkt

4. mijne moraal zit aan mijn oren te trekken

5. er zijn zo'n paar grenzen aan mijn bestaan, waaronder naakt en seks met vreemde mensen

6. er is ook nog het internet, wat natuurlijk enkele perspectieven opent

 

Maar dan komen we denk ik weer bij punt 1, en 5, en...

-zucht-

Ik zal me maar tevreden stellen met de idee dat geld niet gelukkig maakt en dat het schoon is te kunnen dromen zeker...

 

 

 

 

 

22:55 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-04-07

de kers op de taart

Het begon met een rotdag maandag, ging over in een paar dagen en is nu al een week geworden. In het begin lachte ik er nog mee. Rottigheden op het werk, druk druk, maar een vleugje humor op de boterham en het verteerde al wat beter. Net wanneer je denkt dat het echt niet slechter kan, lijkt niets meer minder waar.

Uiteindelijk naar huis gegaan vanavond, nog net voor sluitingstijd de Delhaize binnengewipt, natuurlijk de traagste kassa genomen (meneer had zijn karretje overvol geladen, zette alles schildpadgewijs op de band, had blijkbaar nood aan een futuliteitenklapke met de kassierster en laadde nadien alles op hetzelfde tempo terug in de kar. Alsof mensen om half 8 's avonds niets anders te doen hebben dan op het gemak naar de winkel te gaan. Tja ieder zijn vrijdtijdsbesteding zeker...?) en, nu komt het... wie passeert er daar na meer dan een jaar mijn gezichtsveld?

De ouders van M, de jongen die me bij Mr Big had 'weggehaald', me zoveel luchtkastelen had beloofd om na een jaar het ballonnetje te doorprikken.

Alles stond even stil, gevolgd door een warm en koud, nadien misselijkmakend gevoel. Daar ging de tweede doos open.

Tja, nu we toch bezig zijn, waarom ook niet? Kap het er maar bij, laat maar komen Grietje!

Verschillende elementen katapulteren mij de laatste dagen terug in het verleden en ik weet even niet wat met dit pakje te doen. Bovendien krijg ik niet veel tijd om effe stil te staan, de nachten zijn kort en de agenda overvol.

't Is een slecht moment om te stoppen met roken...!

Toemme toch!

 

 

21:46 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

don't tell me what to do or I tell you where to go

Hij komt er stilletjesaan aan. Als hij er nog niet is. Dan zal het niet lang meer duren. Nog een klein beetje, een tikje. Ik ben licht ontvlambaar. Bijna, en ik ontplof. De druppel is in zicht. Heb mijn grenzen bijna bereikt. Tot daar en niet verder.

Ja, d'er is veel werk, ja ik word ervoor betaald dus ik moet het doen, ja ik maak mijn eigen keuzes en ja soms wil ik ook teveel in mijn privéleven proppen en dan is dat inderdaad mijn eigen schuld. Ja mijn exen (natuurlijk hoor ik van beide gevoelige snaren op 2 dagen tijd) hebben het recht om hier rond te lopen en af en toe toevallig mijn pad terug te kruisen, de wereld is inderdaad van iedereen. En ja, ik ben wat emotioneler, en ja, ik heb mijn regels.

So what?

Even stoom afblazen, in een glazen bubbel kruipen, geen telefoons en lastige vragen, niet nog meer op mijn schotelke legge. Effe chillen man! 't Is effe genoeg geweest...

14:12 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-04-07

the x-factor

sadSome people leave footprints ons your heart, and you're never ever the same. Zo ben ik een 4-tal jaar samen geweest in het begin van mijn 20-somehings met een jongen, laten we hem Carrie Bradshaw-gewijs Mr. Big noemen. Want zo noemt een goede vriendin hem, mijn Mr Big. We zagen elkaar supergraag, maar om de een of andere reden was het een constant spelletje geworden van aantrekken en aftstoten. We kunnen niet met en soms moeilijk zonder elkaar leven. Ik leerde nieuwe vrienden kennen, zag in dat het ook anders kon en ben bij hem weggegaan. Maar ben hem altijd graag blijven zien. Zolang ik hem niet zie of hoor, slijt het wel en krijgt hij een plaatsje ergens dieper onder mijn vel. Ik probeer verder te gaan en een leven op te bouwen met mensen die niet steeds weer beloven en niet doen en me aan het lijntje houden en op me inpraten.

En dat gaat redelijk goed. Ik ben sterker geworden, heb mezelf weergevonden en de ballen aan mijn lijf herondekt. Het heeft wat tijd nodig gehad, en af en toe sta ik nog eens stil en vraag me af of dit wel is wat ik wil, of ik wel goed bezig ben. Vriend en ik verstaan elkaar echt wel goed. We zijn nog niet zo lang samen, en in het begin gaat dat altijd wat vlotter, maar we kunnen goed praten, en dat is wel belangrijk. Vriend heeft niet lang gestudeerd, is een typisch voorbeeld geweest van de foute tiener die op school niet veel uitsteekt en liever de macho uithangt in de klas dan zich moe te maken aan studeren. Vroeger. Maar nu is hij zo wereldwijs. Hoe meer ik hem leerde kennen, hoe meer er van zijn omhulsel afviel. En ik ben stilletjesaan voor hem gevallen. Hij is heel volwassen en ik heb het gevoel dat we redelijk wat aankunnen samen. Hij is mijn maatje en ik voel me thuis bij hem. Ook al is hij niet echt wat mijn moeder of ikzelf als Ventje voor mij in gedachten hadden. (vreemd genoeg heeft hij heel wat van mijn vader weg, hoe ironisch en weer clichématig ;-D...)

Ik voelde me gekwetst en bedrogen toen ik hem leerde kennen, kwam net uit een andere relatie die mooie dingen beloofde maar uiteindelijk luchtkastelen bleken die als zeepbellen uit elkaar petsten de dag dat ik 'de sms die niet voor mij bedoeld was' kreeg. Ik geloofde er niet meer in, het hoefde voor mij allemaal even niet meer. Allemaal en overal mooie woorden maar oh zo leeg als de vlinders het wat rustiger aan gingen doen.

Van een 'we zien wel gevoel' ben ik na bijna een jaar geëvolueerd naar 'ja zenne' en 'ik mis je eigenlijk wel wat wanneer je er niet bent', wat voor mij al een hele toegeving is. De twijfels nemen maand na maand af en het voelt wel goed.

Tot... Mr Big weer opdaagt op msn. Hij vroeg om eens te gaan eten. Met ons 3... Hij zou het niet raar vinden. In het begin misschien, maar we staan nu verder in het leven, aldus zijn woorden. But it doesn't sound good. Het gaat niet goed met hem. Hij had gedronken (iets wat hij vroeger nooit deed en de laatste tijd blijkbaar regelmatig doet), zei dat een vriend zei dat het niet goed gaat met hem en me nog wel eens zal vertellen wat er is.

Ik ken hem, dat zal hij toch niet doen. Zeggen en beloven, en ikke weer wachten zeker. Maar neen zei hij, hij ging het doen...

En nu is mijn doosje weer open. Er raast vanalles door mijn hoofd en mijn hart. Zo typisch en cliché. Hoe doèn ze het toch e...

22:46 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Praten... het werkt ;-)

waarom is het soms zo moeilijk om te praten, te zeggen wat je voelt, wat je kwetst en soms verlangt van iemand? Durven we niet opkomen voor onszelf? Is het angst om de andere te kwetsen? Maar kwetsen we niet meer door te zwijgen?

Telkens moet ik toegeven, praten doet echt wel deugd. Alles eruit, what you see is what you get. Je weet wat te verwachten, geen hidden agenda's.

De mama en ik hebben dus gepraat. Ze besefte niet dat ze zich zo gedroeg en mij er zo door kwetste, wilde me ook niet lastigvallen en gaf toe dat ze het niet leuk vindt dat ze me niet zo vaak ziet, en als we elkaar zien dat het rap-rap is voor de was, de plas en andere regeldingen. Maar ze wilde er niets van zeggen, omdat ze zich niet wou opdringen, vond dat ik al zo veel om handen had en mijn tijd met vriendinnen en Vriend ('je ziet hem al zo weinig', zei ze, dus mijn idee dat ze hem niet graag zou hebben is misschien wat verkeerd...) niet wou 'afnemen'. Ik heb dus ook beloofd om meer met haar samen te doen, dat we af en toe nog eens afspreken en moeder-dochter dingen doen en we gaan af en toe op onze tong bijten en het temperament wat binnenhouden ;-)

en zo is er weer een misverstand en slecht gevoel uit de wereld

en het is inderdaad niet zo moeilijk als het lijkt...

09:25 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-04-07

moeders en dochters

ruzieMeestal ga ik door de dag met een brede lach en twinkeltjes in mijn ogen. Ik ben Mie Eppie, maar voor het ogenblik is alles wat doffer. Sinds een tijdje loopt het wat srtoef tussen mijn moeder en mij. Vorige week kreeg ik een spiegel voorgeschoteld en zag ik in dat ik eigenlijk niet altijd zo lief ben voor haar. Ikke dus dat goed aan het maken, erop aan het letten, neem haar mee naar een tuinwinkel (wat ik weet dat ze heel graag heeft), ga met haar eten, stuur berichtjes en mails en zo, bijt stukjs van mijn tong, probeer lief te blijven en mijn temperament te onderdrukken..

Maar de mama wordt bitsiger om bitsiger. Ze is hard in haar woorden en haar houding, we noigen haar uit om te komen eten, vriend steekt veel moeite in de maaltijd en zij kan niet rap genoeg weg zijn, leest terwijl vriend in de keuken bezig is in een paar boeken, luistert niet als ik iets vertel over vrienden van vriend, als ik aan het vertellen ben dat die mensen dit weekend en kindje gekregen hebben, trekt ze een verveeld gezicht van 'is ze daar weer?', als ik dan in het miden van mijn verhaal stop, zwijg en vraag 'het interesseert u niet he?', dan kijkt ze weg. Als ik dan zeg dat ik dan maar eens doorga, dan zegt ze niks, en 'salut'..

Ergens voel ik aan dat ze vriend niet graag heeft, hem niet goed vindt voor mij. Ze doet ook geen enkele moeite om hem te leren kennen, en apprecieert niet wat hij doet.

Het zijn kleine dingen die zich opstapelen, kleine opmerkingen en blikken die onuitgesproken woorden laten toekomen als glasscherven in mijn gevoel. Soms blijven dingen hangen, worden overwoekerd door onkruid, klimop en andere woekerdingen, zodat het moeilijk wordt de ondergrond nog te zien, laat staan een manier om het hele gedoe wat overzichtelijk te maken en aan te pakken. Praten lijkt zo veel makkelijker in andermans visvijver, of met andere mensen...

12:34 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |