09-06-07

touché poesiecat

Hij zei het heel gewoon, tussen de chinese kippensatés en de babi bangang in het restaurant. Maar vond dat hij het mij toch moest zeggen.

Mijn vader. Ik zie hem niet zo vaak, en heb altijd een soort haat-liefde verhouding met hem gehad. Als weekend- en vakantiepapa heeft hij uiteindelijk niet zo heel veel van mijn leven meegemaakt, buiten de gekende hoogtepunten zoals communies en dergelijke. Maar daar houdt het dan ver bij op. Soms vraag ik me af of hij me eigenlijk wel kent, weet en voelt wie ik werkelijk ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik in het leven sta.

Af en toe hebben we zo onze heldere momenten samen, dat we echt kunnen genieten van een vader-dochter ding. En soms kan hij mij zo raken dat het blijft nazinderen. Zoals vanavond.

Hij gaf me een pakje. Geen mooi ingepakt cadeau met een strikje en toeters en bellen en zo. Een emotioneel pakje en woorden die zich een plek aan het nestelen zijn in mij.

Ik ga mijn laatste dagen in als alleenwonende. Vriend trekt bij mij in en daar moest de papa zijn mening toch even over kwijt. Ziehier een samenraapsel van de wastrommel die nu blijft ronddraaien in mij hoofd als een bont allegaartje:

hij heeft zijn job opgezegd, gaat van je profiteren, je mag dat niet doen, je moet je verbeteren, niet ervoor zorgen dat je slechter terechtkomt. Hij is gene slechte jongen, maar er zit niet veel in, hij had dat toch vroeger moeten zien dat dat op zijn vorig werk niet goed ging, ik snap niet dat hij u als chauffeur gebruikt, ik heb ik nog gene chauffeur, dat kan ik echt niet begrijpen, ik zou dat nooit durven dat een vrouw voor mij zou rijden (nvdr: vriend had nooit rijbewijs, nooit nodig gehad en zou daar nu aan beginnen, maar is wat van de trage kant...). Ge doet wat ge wilt, maar ik vind dat ik u dat moet zeggen. (daaropvolgend een hele litanie, herhaling van hetzelfde in andere bewoordingen en vergelijkingen met hem en de mama ea...)

En daar zat ik dan. Met mijn mond vol tanden en al helemaal geen zin meer in de chinees...

Nu heb ik normaal wel een grote mond, ik laat me niet rap doen. Miss temperament en kzalhetuhiernekeergaanzeggenwatikervanpeis, tha's me. Maar daar, aan die tafel, bij die Chinees, leek de muur plots zoveel langer bleef ik eens zo stil.

Waarom -de mama incluis, die had een paar dagen geleden ook al laten weten wat ze ervan vond dat Vriend net zijn job had opgezegd en bij mij komt wonen- krijgen we ongevraagd commentaar op bepaalde stappen die we nemen?  En waarom raken zulke glazenbolvoorspellingen je soms zo?De blabla van omdat ze uw ouders zijn en het goed met u voornemen in al grijsgedraaid en mag terug het stof onder wat mij betreft.

Hoe leert een kind lopen? Door te vallen! Dus laat me nu ook maar effe kruipen en zien waar ik met mijn smoel in terechtkom verdekke!

 

01:00 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-06-07

de rollende stenen

morgen

Werchter

ik zal er zijn

als er maar geen palmbomen staan...

23:24 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-06-07

 

Het borrelt en bruist in mij. Vlinders brengen een energie in me op en een enthousiasme maakt zich, zij het een beetje vertwijfeld, van me meester.

Ik ben zwanger. Van een passie waarvan ik hoop dat het meer dan dat zal worden.

Ik sta op een kruispunt, met pijlen in verschillende richtingen. De ene weg lijkt al wat aanlokkelijker dan de andere. Waar je eerst niet weet waarnaartoe, begint een gevoel me lichtjes in een bepaalde richting te duwen.

Beetje denken, beetje rusten. De inhoud van mijn rugzak eens bekijken, en een manier vinden om die nog wat te vullen. Hoofd leegmaken en stilletjes laten bezinken. Vanop een afstand, als een kat uit een boom alles eens op een rijtje zetten.

 

 

 

16:09 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-06-07

sign of the times?

deze morgen gehoord op de radio:

er is teveel stress op het werk. Mensen klagen er de laatste tijd meer over. Vaak zijn burnouts het gevolg.

Nu vraag ik mij af, sign of the times, of ligt het aan de mensen zelf?

Heb laatst ergens gelezen over de nieuwe generatie, twenty-thirty somethings die hun midlifecrisis vroeger zien verschijnen dan de gekende 40'ers door verschillende redenen.

Maar er zou ook meer gevraagd worden van de werknemers vandaag. Bovendien is er ook veel te veel. Vandaag kan en moet alles. Je hebt best een goed gespijsde bankrekening om het vaak allemaal wat aan te kunnen. En daar begint het schoentje te knellen: voor geld moet je werken, meer werken. Meer willen doen, kopen... minder tijd tot gevolg en meer fustraties...

Interessant aspect dat zich wel eens aan een sociologisch onderzoek zou mogen onderwerpen...

11:20 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-07

and jump!

parachuteHoe kleiner je bent, hoe groter je dromen. Later wordt je prinses, kan je toveren en woon je in een heel mooi groot kasteel. Een beetje later, verder van de grond verwijderd met je hoofd wordt dat filmster, zanger, brandweerman of piloot. Naarmate je ouder wordt vallen er hier en daar wat glinsters en sterren van de dromen en worden de luchtkastelen meer wat ze zijn: lucht.

Maar je weet ergens wel wat je wil. Of beter: wat je niet wil. Je zal het eens anders gaan doen! (Wij doen het zelf, we doen het zelf wel! Nooit geen dankjewel meer zeggen. Dankjewel!)

En daar sta je dan, zoveel jaren later. Een ‘is dit nu later’-gevoel bekruipt je, vindt zijn plek in je lichaam en nestelt zich in je hart en je ziel. Uiteindelijk ben je het spiegelbeeld geworden van datgene waar je vroeger helemaal niet achterstond.

Eerst heb je het niet door, leert nieuwe dingen, er komt geld op je rekening en je groeit. Ergens een beetje. Maar diep in jezelf ben je stilaan aan het verloochenen wie je zelf echt bent en wat je eigenlijk veel liever zou doen.

Beetje bij beetje maakt de frustratie zich meer en meer van je meester. De glinsters in je ogen verdwijnen, de passie sterft een stille dood en voor je het goed en wel beseft behoor je tot de leute die zich dagelijks naar het werk begeeft, in geen al te mooie lijntjes (niet) braafjes aanschuift tussen de andere autootjes op de baan. Een geluk dat je neerzit, anders zou je nog kunnen struikelen over je lip die nog net niet over de grond zeult. Je vloekt al dan niet binnensmonds op de mede-weggebruikers, mede-kassa-aanschuivers, medecollega’s, medemensen die je pad kruisen…  

Je werk geraakt gedaan, gesteund door het nodige gezucht en gekreun. Aan de telefoon hangen enkel nog zagers, geen mensen die je hulp en werk nodig hebben. Je vloekt en stilaan komt het tot je:

Verdorie, dat is het toch niet he…

En dan is er de spiegel. Het meisje dat terugkijkt lijkt wat doffer dan enkele jaren geleden. De dromen hebben zich verstopt onder lagen plicht, moral duty en volwassenheid.

En dan heb je de keuze: doe ik hier verder aan mee of niet?

Heb een hele tijd lopen mokken, de lastige bitch uitgehangen. Het ging me niet. Voelde me niet op mijn plaats tussen al dat gemoet en gedoe, papierwerk en blabla. Zit op het werk tussen 4 vrouwen, meer uitleg moet ik niet geven zeker ;-)

Op zich heb ik het er niet slecht, ik heb een redelijk goed loon, vast contract, goede uren, ben niet al te lang onderweg.

Maar er zijn ook zoveel dingen die me tegensteken.

Ik voel me op een kruispunt. Should I stay or should I go now? Als ik blijf, kan ik me aanpassen en dit een gans leven volhouden? Kan ik een cijfermie worden en mij aan een bureauke blijven bezighouden met papieren rompslomp? Kan ik echt die machine worden die iedereen verwacht dat je bent, en in een vingerknip alles voor je doet en dan nog liefst meteen?

Of trek ik weer de wijde wereld in, ga ik verder studeren en eventueel iets in bijberoep doen?

Ik heb lang getwijfeld maar heb zin gekregen om te springen. Beetje moed en durf verzamelen.

En vertrouwen

22:03 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-05-07

warning

warning

ochtendhumeur gesignaleerd

blijf op een veilige afstand

gevaar zou vermoedelijk geweken zijn binnen enkele uren

 

08:35 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-05-07

stokskes dus

stokskevijf wistjedatjes van Maai:

- sinds ik gestopt ben met roken ben ik de Nutela pot heel graag beginnen zien. Hij wijkt bijna niet van mijn zijde aan tafel en laat speciaal voor mij zijn dekseltje wat langer van zijn potteke. Waar hij vroeger soms wekenlang onaangeroerd in de kast bleef staan, gaat hij nu nog net geen 2 weken mee. Vriend opperde afgelopen weekend zelfs dat hij ook maar eens een beetje choco zal gebruiken, kwestie dat ik niet zou moeten denken dat ik dat ding helemaal op mijn eentje in zo'n korte tijd heb opgemaakt

- ik heb iets met de luchthaven. Die plek heeft mijn hart al meermaals sneller doen slaan, overslaan en gebroken. Het is een passie die vlinders doet zweven en sterven

- Maai is nogal slaapgevoelig. Wee diegene die mij ongehoord en  op een onzachtaardige manier wakkermaakt. Betreden is dan op eigen risico. Zeg nooit dat blaffende honden niet bijten... Gelukkig draait de mood ook redelijk rap ;-)

Voor de rest ben ik nogal een trage. Een diesel heeft ook zo wat zijn tijd nodig he

- hoewel mijn broer beweert dat ik er gewoon heb gezeten, ik heb wel degelijk gestudeerd aan de VUB. Ik schoot over het algemeen wel pas tegen de 2e helft van het jaar in gang en heb sommige vakken 2 keer moeten doen, zo leuk dak het daar vond!

- ik heb een jaar in het buitenland gewoond, in a land down under. Ooit ga ik terug, koop me een stuk grond in de bush en ga heel plat engels praten. 

 

Wie neemt mijn stokje? A woman, Miek, Amber, Blogbaas..., jij onbekende lurker? (bij deze ook een oproep aan eventuele lurkers: doe mee aan de -verlate-lurkersweek! Ga eens kijken bij Buffie en a woman voor meer uitleg)

 

 

21:43 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |