22-12-08

Stof zijt gij, en tot stof zult gij wederkeren

Ze was een knappe vrouw. Ik heb haar nooit gekend, maar zo stel ik het me wel voor.

Ze werd liefgehad. Haar lichaam werd aanbeden, haar huid gestreeld, gezoend… Haar warme bloed had haar wangen rood gekleurd, ze had gelachen, genoten, gedanst in de zon… De tijd was op haar huid te zien, tranen hadden als rivieren hun lijntjes achtergelaten maar rond haar ogen had ook haar lach zich vastgetekend. Ik stel me haar voor met schouderlang krullend haar, een zachte huid en een savoir-vivre zoals alleen grootouders kunnen hebben.

Er is meer van haar. Vlees en bloed. Haar lichaam baarde 2 kinderen, 2 knappe dochters, lieve meiden en welopgevoed. Moeder zijn is nooit gemakkelijk, maar het is haar gelukt, en goed. Ik heb haar kinderen nooit kwaad gezien. Ze stralen rust uit en dragen verdriet en vreugde onder een mantel van kalmte.

 

Twee dochters, een kleinzoon, 2 kleindochters en zelfs een achterkleindochter later heeft haar hele leven zich verzameld op 1 ochtend.

De zon scheen, een zeldzame dag in een grijze reeks.

Daar aan de rand van de stad strooide hij haar uit. Al wat ze was, al wat ze is geweest, heeft gevoeld, heeft gedaan, heeft gemaakt, heeft beleefd… teruggebracht tot een hoopje stof. Niks meer.

 

Ik stond erbij en keek ernaar, en kon het echt niet vatten.

10:58 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-12-08

So are the days of our lives..

Ik heb ze soms zo wat in het snotje, bekijk ze vanuit een ooghoek en hou ze wat in de gaten, vanop een afstand. Want ik lijk heel anders te zijn… Er zijn zo van die mensen die een verhaal kunnen schrijven over hun leven, er gebeurt vanalles. Ze gaan studeren, vinden een superleuke job en gaan er elke dag met volle moed en energie tegenaan. Ze vinden ander leuk mens, het kriebelt, zindert en voor je het weet staat zij prinses te wezen in het allermooiste witte kleed. Ze zeggen ‘ja ‘tegen elkaar, hun leven samen, bouwen of kopen een (t)huisje en binnen de kortste keren loopt zij met een prachtige ronde buik het nageslacht te zogen. Tussen het speelgoed en de pampers door slagen ze er in om in die nog steeds boeiende job met plezier een vruchtbare bijdrage te leveren en gewaardeerd te worden voor een o-zo rijke inbreng. Deze mensen zijn bij de pinken en op de hoogte van de laatste nieuwe gebeursels in zowel politiek als cultureel landschap en kunnen moeiteloos elke conversatie of seminarie volgen zonder ook maar even dat ‘hu, wasdanuweer…?’-gevoel.

 

Realiteit of fairyland?

Lijkt me voor sommigen wel vree hard de realiteit. Ik sta ernaar en kijk ernaar, met een groot Calimero-gevoel ;-)

Want als ik zo de laatste 5 jaar van mijn leven bekijk, nu stilaan serieus naar de andere kant van de 25 begin te komen, nog een van de laatste 20-somethings ben die kan zeggen dat ze in de jaren ’70 geboren is en alles zo wat overschouw, maak ik me de bedenking dat ik eigenlijk nog niet zo bijster veel vooruit ben gegaan…

Ik heb een paar relaties zien komen en zien gaan. Hoog gevlogen en zoals dat heet laag gevallen. Geïnvesteerd in foute mannen en een hond in de plaats genomen. Dan toch een man tegengekomen waar het wel snor mee zit. Hem in mijn eigenhandig verbouwd huisje binnengenomen. Paar keer van job veranderd.

En daar staan we dan. Niet veel verder dan een paar jaar geleden. En het ziet er ook niet naar uit dat er daar überhaupt iets in gaat veranderen.

Is dat nodig? Geen idee. Maar het kriebelt hier en daar wel. De drang naar vooruitgang in plaats van voortgang?

Anderen trouwen, nemen kinderen… Wij nemen Telenet Digitaal in huis… ;-)

09:33 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-12-08

Sneeuwballen

Het gebeurde voor mij zo’n jaar geleden. Ik kende het ding nog niet. Had hier en daar sporadisch de naam al horen vallen, dacht dat het weer zo’n ding was waar een paar mensen zo af en toe eens op gingen surfen, maar dat het eigenlijk niet zo levensbeschouwelijk groots was. Er waren al zo veel surfplekken die aandacht en energie trokken maar die eigenlijk sop en kolen en zo niet waard waren.

Een tijdje en veel gefeejsboekaanvragen van vrienden later was mijn curieusiteit  met rasse schreden toegenomen. Enfin, ik ging dat nekeer ‘uitchecken’

Al rap was ik eraan verkocht. Blijkt dat dat eigenlijk wel een leuk ding is. Er kwamen hoe langer hoe meer feejsboekers bij en algauw was ik in een ware community terechtgekomen met spelletjes, fan worden van groepen, opkomen voor de goede zaak en een eigen identiteit te creëren via allerhande toepassingen. Fun! Feejsboek is mijn leven ingeslopen en ik was fan!

 

Vriend was ook curieus geworden waar ik het toch altijd over had (me and my big mouth…) en ging ook eens piepen. Populair als hij is had hij algauw een hele vriendenlijst.

En toen begon het. Feejsboek was al lang zo fun nimeer… Vriend zijn lijst werd aangevuld met mensen die ik ken, die ik niet ken, waar ik nog nooit van had gehoord en waar ik niet van weet of ik er eigenlijk iets wil van horen. Zijn exen begonnen het lijstje te vullen. Potjes die ik liever gedekt hou (het verleden is immers het verleden en daar heb ik liever niks mee te maken) beginnen zich voor mijn neus te zetten.

Ook Verleidende Single Collega-trut van Vriend zit ook op Feejsboek en begint met ‘onschuldig’ naar hem te ‘smilen’, drankjes en hapjes naar hem te sturen en nu zijn ze al in een sneeuwballengevecht verwikkeld.

Jaja, je hoort het al komen, Maai ziet een beetje groen.

Hoever kan je in Feejsboek gaan? En hoeveel vrijheid kan je in Feejsboek toestaan binnen een relatie en vanaf waar begint het ‘kijken’ teveel op ‘controleren’ te lijken?

Gisteren hoorde ik al van de eerste Feejsboekrelatie. En inderdaad, hoe kan het ook anders?

Ben er nog niet goed aan uit. Een klein vlokje is stillekesaan een sneeuwbal aan het worden…

 

 

09:23 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-12-08

toeme!

Het is net wanneer je net géén reservekousen bij hebt voor 'just in case', that het 'just that case' is: een ladder in je kous. Net op die plek waarvan je deze morgen dacht dat dat toch wel niet zal gebeuren.

Als er een God is, is het ne pestkop!

10:54 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

those things

Eigenlijk zou ik er al wat beter aan gewend moeten zijn, na al die jaren. Het begon als klein ukje, toen al moest ik vroeg uit de veren, mee met de mama naar de grote stad naar school. Als adolescent ging het niet veel beter. Mijn studentenperiode ging al wat beter, ik zat immers op kot dichtbij en kon wat langer uitslapen, never mind brossen zo hier en daar en blijven snoozen. Kies ik voor mijn eerste job dan weer iets uit met shiften, lees: geregeld gigantisch vroeg opstaan!! Kies ik dan toch maar voor de 'avondploeg'. Een vroege hier en daar kan er dan wel effe bij. Ik recupereer later wel... Daarna 'op den bureau' wordt het weer vroeg opstaan: tussen 6 en 7 uur, file trotseren en ooggjes proberen open te houden. De volgende job gaat al ietske beter: ik kan zelfs tot 8 uur slapen! Een ware luxe nadien toen ik thuiszat zonder werk. Stond mee op met Vriend om 8 uur om toch wat ritme te houden in mijn dag, doch een ontspannend tukje hier en daar kon er altijd even bij.

En nu is 't weer andere koek: 5u30, 6u als ik geluk heb! Ik heb het er weer wat moeilijk mee. Niet dat ik niet wil, verre van. Ik kan het gewoon niet. Ik kan het, ik doe het, maar het heeft geen goed effect. Geregeld heb ik al moeten horen 'dat ik er moe uitzie!', 'ge zou beter wat meer slapen'. Lieve mensen, ik lig meestal tegen een uur of 10 in mijn bed, met de kippen op stok!

It's the story of my life. Ik zal nooit een Margeret Tatcher zijn. De dag fris, monter, geheel geïnspireerd en vol energie beginnen, laat staan doorkomen, is niet aan mij besteed. Wat dus wel weegt op mijn prestaties. Ik heb het gevoel dat er meer in mij zit en meer uit zou kunnen komen als ik toch wat monterder (is dat een woord?) kon zijn. Nu heb ik ook een job waar je creatief en dynamisch uit de hoek moet kunnen komen. Een job die ik graag doe, heel graag, maar liever met wat meer vuur...

Ik heb ongeveer 4 uur nodig om 'wakker' te worden, zo kende ik mezelf doorgaans. En dan nog. Het 'moeë' gevoel houdt wel zowat de hele dag aan. Ik stap door weer en wind van thuis naar station en station naar werkplek, alles tesamen zo'n uurtje. Daar wordt ik ook niet wakkerder van. Dus meer sporten wont work. I guess?

Bugger

 

 

10:52 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |