17-12-08

So are the days of our lives..

Ik heb ze soms zo wat in het snotje, bekijk ze vanuit een ooghoek en hou ze wat in de gaten, vanop een afstand. Want ik lijk heel anders te zijn… Er zijn zo van die mensen die een verhaal kunnen schrijven over hun leven, er gebeurt vanalles. Ze gaan studeren, vinden een superleuke job en gaan er elke dag met volle moed en energie tegenaan. Ze vinden ander leuk mens, het kriebelt, zindert en voor je het weet staat zij prinses te wezen in het allermooiste witte kleed. Ze zeggen ‘ja ‘tegen elkaar, hun leven samen, bouwen of kopen een (t)huisje en binnen de kortste keren loopt zij met een prachtige ronde buik het nageslacht te zogen. Tussen het speelgoed en de pampers door slagen ze er in om in die nog steeds boeiende job met plezier een vruchtbare bijdrage te leveren en gewaardeerd te worden voor een o-zo rijke inbreng. Deze mensen zijn bij de pinken en op de hoogte van de laatste nieuwe gebeursels in zowel politiek als cultureel landschap en kunnen moeiteloos elke conversatie of seminarie volgen zonder ook maar even dat ‘hu, wasdanuweer…?’-gevoel.

 

Realiteit of fairyland?

Lijkt me voor sommigen wel vree hard de realiteit. Ik sta ernaar en kijk ernaar, met een groot Calimero-gevoel ;-)

Want als ik zo de laatste 5 jaar van mijn leven bekijk, nu stilaan serieus naar de andere kant van de 25 begin te komen, nog een van de laatste 20-somethings ben die kan zeggen dat ze in de jaren ’70 geboren is en alles zo wat overschouw, maak ik me de bedenking dat ik eigenlijk nog niet zo bijster veel vooruit ben gegaan…

Ik heb een paar relaties zien komen en zien gaan. Hoog gevlogen en zoals dat heet laag gevallen. Geïnvesteerd in foute mannen en een hond in de plaats genomen. Dan toch een man tegengekomen waar het wel snor mee zit. Hem in mijn eigenhandig verbouwd huisje binnengenomen. Paar keer van job veranderd.

En daar staan we dan. Niet veel verder dan een paar jaar geleden. En het ziet er ook niet naar uit dat er daar überhaupt iets in gaat veranderen.

Is dat nodig? Geen idee. Maar het kriebelt hier en daar wel. De drang naar vooruitgang in plaats van voortgang?

Anderen trouwen, nemen kinderen… Wij nemen Telenet Digitaal in huis… ;-)

09:33 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ja, zo gaat dat inderdaad. Met voor mij de bijkomstigheid dat ik "die anderen" met een beetje argwaan gadesla omdat ik echt niet kan geloven dat het gras zoveel groener is aan de andere kant (tenzij uw buur tuinier is).

Gepost door: blogbaas | 17-12-08

Akkoord Ik voeg me bij Blogbaas.

Gepost door: liza | 17-12-08

Je bent minstens 50 jaren telaat geboren. Vroeger was het nog normaal om normaal te zijn. Nu draagt iedereen een masker en doet alsof. Groter, beter, spannender, ingewikkelder, ....
Prik daar door, kijk niet naar een ander en heb rust en vrede met jezelf. De rest volgt.
Maar ook dan: stel geen al te hoge verwachtingen in 'de rest'. Of je bent weer vertrokken voor de wedren.

Gepost door: Geert | 17-12-08

Mja, heel herkenbaar allemaal, de hele wereld vooruit zien hollen en zelf stil lijken te staan...Heb het net nog gehad toen ik de stand van mijn bankrekening bekeek; al 10 jaar aan het werk en nog steeds niet in staat om wat opzij te zetten, terwijl ik maar 70 euro voor mezelf heb besteed deze maand...Dan vraag ik me ook in wanhoop af wanneer ik eindelijk mijn huis afkrijg terwijl al de rest dat op een klein jaar ofzo klaart...

Gepost door: Nina | 18-12-08

De commentaren zijn gesloten.