18-08-08

Rode oortjes

Er is iemand aan mijn oren komen trekken. Vriendin M. Ze had mij gevonden in mijn hoekske, waar ik me stillekes aan het verstoppen was. Wereld, kijk maar niet naar mij, er staat een grote 'L' op mijn voorhoofd, ik ben hier wel, maar eigenlijk stel ik niet veel voor. Niemand wil mij echt, ben nergens echt goed in en ik leef op kosten van de maatschappij. Erg standvastig ben ik niet, ik weet niet wat ik wil en waar ik naartoe wil met mijn leven. Professioneel slabakt het wat, dus laat me hier maar stilletjes wegkwijnen in mijn hoekje, verkruimelen tot stof. Ik zal het wel opkuisen hoor, geen probleem! Je zal van mij niet teveel last hebben. En ohja, sorry dat ik adem...

Mrs. S. was wat hard geweest vorige week. Ze had me de benen vanonder het lichaam gestampt. Mijn cv stelt niks voor, schoolverlaters staan er nog beter voor dan ik! Ik zal serieus wat moeten uitvinden opdat iemand me nog zou willen...! Ik ben ook veel te naïef in immatuur. De stappen die ik tot nu toe ondernomen heb om werk te vinden stellen niks voor. Ik ben blind voor de maatschappij en de relaties onder mensen... en ga zo maar voort. De laatste paar keren dat ik ging was ik eigenlijk wat kwaad aan het worden op haar. Waar haalt ze het recht om me zo af te breken?? Hoe kan ze me kennen na die paar sessies en wie denkt ze wel dat ze is om mij op deze manier te becommentariëren? En er dan nog geld voor te vragen ook...!

Vraag is, wie denk ik wel dat ik ben dat ik dit van haar zomaar aanneem en haar die dingen laat zeggen...?

Heb zo'n zin om terug te boksen en mezelf eindelijk eens duidelijk te zien in een spiegel zonder barsten, maar ik heb het gevoel dat ik maar gaten in de lucht aan het slaan ben.

Maar je zal mij niet meer klein krijgen verdorie!

14:15 Gepost door Maai in psycho | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.