23-07-08

Wistjedatjes

Bij gebrek aan materiaal en zin om een heel epos te schrijven, enkele wistjedatjes:

so: wist je dat:

- Maai gisteren bijna een uur heeft slagroom zitten kloppen en dat ding uiteindelijk nooit echt stijf gekregen heeft. Iemand zei er griessuiker bij te doen, met als gevolg een plakkerig zoet gedoe dat helemaal niet leek op de lekkere, stevige slagroom die ik in gedachte had...

- ik dat thuiszitten wa beu aan het geraken ben. Begin me dom, onnozel en gefrustreerd te voelen door het binnenzitten en uitdagingsloze bestaan (tenzij: hoe krijg ik mijn slagroom stijf, mijn huis proper en netjes aan de kant, de tuin pico bello en whatever...). Maar het toch zal missen eens ik terug in de dagelijkse buitenhuiswerksleur zal zitten

- ik me dus eigenlijk wat desperate houswife begin te voelen

- ik morgen met vriendin Jana naar Mechelen ga 'shoppen'. We hebben maar een paar uurtjes want Jana's kleine spruit moet om de 4 uur zijn fleske krijgen, maar ik kijk er toch al naar uit de nieuwe, verbouwde Casa eens van dichterbij te gaan besnuffelen

- vrijdag met de mama naar " 't Stad" trek, Mum's day out, ondanks Mrs. S. haar woorden

- ik me daar wat dubbel bij voel

- ik eigenlijk niet goed weet waar ik morgen bij Mrs. S. moet over hebben

- maar ook niet het gevoel heb dat ik me nu ken en zo best wel verder kan

- ik er zoooo naar uitkijk dat de nieuwe Ikea-cataloog volgende maand weer in de bus zit, terwijl we eigenlijk geen geld hebben om ons eens goed te laten gaan

- als we ons eens goed zouden kunnen laten gaan, we een zetelbox voor de kussens van de tuin, een wasmachine èn een droogkast zouden kopen, digitale televisie zouden kijken, een schoon, groot country-style tuinhuis zouden kopen, de kippetjes een nieuw hok zouden krijgen, het dak geïssoleerd en uitgebreid, veranda en nieuwe keuken, living ed zouden kopen en eens goed op reis zouden gaan!

- we dat eigenlijk niet kunnen doen omdat Maai zonder werk en dus deftig inkomen zit, en eigenlijk gewoon eens van start wil gaan met haar leven, vooruitgang ipv voortgang zou willen voelen...

- Maai volgend jaar 30 wordt en het gevoel heeft nog nauwelijks iets te hebben bereikt in haar leven

- ze ook niet zou weten wat ze hoe moet aanpakken om dat te kunnen realiseren en dus maar wat ter plaatse blijft staan watertrappelen

- het eigenlijk leuk zou vinden om een boeleke te hebben, er ons beide in terug te vinden, voor te kunnen zorgen, vanalles bijleren, spelen en op stap gaan

- ik me er vree van bewust ben dat dat niet de oplossing is

- dit eigenlijk langer aan het worden is dan ik had voorgenomen

- en eigenlijk zin heb om tegen alles is foert te kunnen zeggen!

 

10:28 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-07-08

knopen en de navelstreng

Ons mama en ik, wij zijn altijd een beetje een 'team' geweest. Vaak wat kibbelend en eigenlijk is het een beetje gelijk kat en hond. Maar geregeld gingen we samen op stap, naar een stad, wat shoppen, een tuincentrum, whatever. We konden vloeken op mekaar, maar 't was wel leuk.

Ons mama deed tot nu toe ook altijd onze was. Sinds we met z'n allen het huis uit zijn, krijgt ze haar machien moeilijk vol zegt ze, wij hebben er de centjes nog niet naar een nieuw te kopen, en eerlijk gezegd is het wel leuk onze vuile was mooi gewassen en gestreken terug te krijgen...

Volgens Mrs. S. is de band met mijn moeder te nauw. Ze weet teveel over mij, we staan te dicht bij elkaar. Op stap gaan moet ik met mijn vriendinnen doen, om te shoppen moet ik desnoods mijne vent maar eens aanspreken (dan leert hij ook eens zijn taken kennen), maar niet met mijn moeder, zij is mijn moeder en niet mijn vriendin.

Ook onze was moet ze haar neus niet insteken zegt Mrs. S. Zij heeft niks te zoeken in deze persoonlijke en soms intieme aangelegenheid.

Dit laatste kan ik wel snappen, ik voelde mij daar de laatste tijd ook niet goed meer bij. Dus morgen gaan we eens zien voor een wasmachien dat we in stukskes kunnen betalen en de navelstreng wat doorknipt.

Wat het eerste betreft zitten er toch wat knopen in. In die navelstreng, maar ook in mijn hart en met gevolg dus ook in mijn maag nu. Eigenlijk vond ik die uitstapjes met de mama wel leuk. Is het zo verkeerd vriendinnendingen te doen met de mama, te gaan shoppen en op stap te gaan? Hoever gaat dat, wat mag dan wel en wat is niet gezond? Kunnen we dan nog samen gaan eten, of is dat ook te close? Tenslotte steken we dan niet alleen onze magen vol maar gaat dit gepaard met de gekende 'babbelkes'. Punt is dat ik niet meer weet hoe ik nu met mijn moeder moet omgaan. Normaalgezien bellen wij elke 2 dagen minstens eens met elkaar, nu lijkt er zo'n leegte die mijn moeder in een vreemde aan het veranderen is. Of is deze ruimte die we aan het creëren zijn op termijn net een betere band en moet ik gewoon de kat wat uit de boom kijken?

'k Moet zeggen dat ik eigenlijk helemaal geen benul heb van sociale, familiale en amicale banden en geplogenheden, verwachtingen en zo die daar al dan niet bijhoren. Hoe zit dat eigenlijk?

 

 

14:21 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-07-08

tiens

Soms vraag ik me af waar het eigenlijk allemaal toe dient, dat praten over vroeger en nadenken en zo. Gewoon slikken en weer doorgaan. Over blokkages springen, hoofdje omhoog and up we go! Dat lijkt me nu plausibeler dan een paar weken geleden. Wat me toen zo blokkeerde, kwaad en verdrietig maakte lijkt wat te zijn gaan zakken. Het is gek, zoveel is er niet veranderd. Het is er nog steeds, ik kan feiten niet veranderen. Maar het is alsof je er op een andere manier mee omgaat. Gevoelens dringen zich op, blijven je ambeteren en laten je niet los. Tot je ze het hoofd biedt, je ze de nodige aandacht geeft en plots kan je weer een heel eind verdergaan, ze lijken minder zwaar.

Is het niet dat waar iedereen zo'n nood aan heeft, de kinderen die steeds lastiger, opdringeriger en volgens de media en onderzoeken nu ook 'stressiër' door het leven gaan, partners, ouders, vrienden, huisdieren...: met de nodige aandacht zo nu en dan gaat het allemaal een beetje vlotter? Af en toe eens stilstaan en je kan weer beter doorgaan?

Ondertussen weer aan het solliciteren geslagen. Wat ik uiteindelijk wil, lijkt meer vorm te krijgen. En waar ik vroeger niet zou durven aan denken hebben, waag ik nu mijn kansen. Thuis zijn is leuk, boeken lezen, surfen, à l'aisse mijn eigen ding wat doen. Maar de voortgang begint om wat vooruitgang te dringen. Begin er weer zin in te krijgen.

Thumbs up, dat de wereld wat met me meewerkt!!! ;-)

 

Update: net dat wat ik ècht supergraag wou doen, waar ik me al zag werken en mijn dagen vullen, net daarvan heb ik bericht gekregen dat mijn 'profiel niet beantwoordt aan de specifieke taken' voor dit project

*grmbl*

08:54 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-07-08

Rommels

Het heeft even gerommeld ten huize Maai. Niet letterlijk, het huis staat er nog, Vriend en beestjes en gans de battaklank zijn nog ok en heel. Maar in mijn hoofd is het wat veel beginnen draaien. Op vakantie hiernaaststaand boek gelezen, en dat heeft heel wat losgemaakt. Het gaat over een journaliste die er af en toe een zootje van maakt, en de puinhoop van alle zootjes bijeen aanpakt en zichzelf een jaar lang psychotherapie voorschrijft.

Het was net of ik over mezelf aan het lezen was. Het verhaal, de gevoelens en al dan niet beredeneerde handelingen... De spiegel deed zijn werk, de alarmbel was gaan rinkelen. De dokter had na aan paar maanden intussen ook haar minder rooskleurige bevinding neergezet. Of therapie, of pillen. De keuze was rap gemaakt. Gisteren was ik aan mijn 2e sessie toe, en ik moet zeggen: kheb het gevoel dat het werkt. Ik ben nog niet helemaal tip top, de eerste week zweefde ik tussen de tranen en de zetel, de overmoedige glazen wijn en pijnlijke dozen die zich begonnen op te dringen. Maar ik heb wel het gevoel dat het allemaal ergens naartoe gaat. De 'therapeute' (god, wat heb ik een hekel aan dat woord, laten we haar voortaan Miss S. noemen) ziet het als een vieze etterende wonde war we in aan het rommelen zijn, maar die er uiteindelijk gezonder zal gaan uitzien en zal dichtgroeien. Liefst zonder de beestjes dan ;-)

Al moet ik mezelf wat geduldiger leren zijn. Ben het thuiszitten een beetje beu aan het worden. Vanmorgen beetje overmoedig rondgekeken en -gebeld naar de interimkantoren waar ik ben ingeschreven, de Vacature doorgenomen, maar gaandeweg heeft de moed wat aan zijn (haar?)  glorie verloren. Ik wil het vel van de beer gaan verkopen, maar hij is nog niet helemaal geschoten. Of is het pure angst en moet ik gewoon durven springen?

Ik kruip nog even in mijn holletje. Emotionele winterslaap lijkt me met dit weer nog niet zo misplaatst ;-)

 

14:19 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-07-08

Temporarily out of order

Rien ne va plus

Under construction

09:54 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |