16-07-08

tiens

Soms vraag ik me af waar het eigenlijk allemaal toe dient, dat praten over vroeger en nadenken en zo. Gewoon slikken en weer doorgaan. Over blokkages springen, hoofdje omhoog and up we go! Dat lijkt me nu plausibeler dan een paar weken geleden. Wat me toen zo blokkeerde, kwaad en verdrietig maakte lijkt wat te zijn gaan zakken. Het is gek, zoveel is er niet veranderd. Het is er nog steeds, ik kan feiten niet veranderen. Maar het is alsof je er op een andere manier mee omgaat. Gevoelens dringen zich op, blijven je ambeteren en laten je niet los. Tot je ze het hoofd biedt, je ze de nodige aandacht geeft en plots kan je weer een heel eind verdergaan, ze lijken minder zwaar.

Is het niet dat waar iedereen zo'n nood aan heeft, de kinderen die steeds lastiger, opdringeriger en volgens de media en onderzoeken nu ook 'stressiër' door het leven gaan, partners, ouders, vrienden, huisdieren...: met de nodige aandacht zo nu en dan gaat het allemaal een beetje vlotter? Af en toe eens stilstaan en je kan weer beter doorgaan?

Ondertussen weer aan het solliciteren geslagen. Wat ik uiteindelijk wil, lijkt meer vorm te krijgen. En waar ik vroeger niet zou durven aan denken hebben, waag ik nu mijn kansen. Thuis zijn is leuk, boeken lezen, surfen, à l'aisse mijn eigen ding wat doen. Maar de voortgang begint om wat vooruitgang te dringen. Begin er weer zin in te krijgen.

Thumbs up, dat de wereld wat met me meewerkt!!! ;-)

 

Update: net dat wat ik ècht supergraag wou doen, waar ik me al zag werken en mijn dagen vullen, net daarvan heb ik bericht gekregen dat mijn 'profiel niet beantwoordt aan de specifieke taken' voor dit project

*grmbl*

08:54 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ja dat is zo, wat aandacht, wat oprecht gemeende interesse in mekaar, af en toe eens stilstaan en rondom je kijken, en alles gaat weer wat beter.

Gepost door: mieke | 16-07-08

De commentaren zijn gesloten.