21-06-07

need some time off

Ik ben misschien de laatste die ernaar mag vragen, aangezien ik al anderhalve week verlof heb, maar ik heb er nog nodig... Tijd voor mij om mijn ding te kunnen doen, beetje me-time, om te hummelen, wat rondhangen en mezelf wat weer te vinden. Er is zoveel dat ik nog wil doen, leren, voelen, ervaren... Bovendien heb ik er nood aan even afstand te nemen en rond te snuisteren, alles wat op me af te laten komen en voelen hoe ik ertegenover sta. Klinkt misschien wat raar, maar ik sta nog altijd op dat kruispunt, weet niet goed welke weg uit en mijn voelsprieten staan op non-actief.

Maar maandag gaan de poppen weer aan het dansen, duty calls en ik zie er zooooo tegenop...

10:19 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-07

samenwonen en zo

Soms moet ik mezelf eens flink bij mijn oren nemen en zien of ik niet aan het slapen ben. Moe! Ik zou uren kunnen pitten. Sta ik dan uiteindelijk op, dan zou ik zo terug en de zetel kunnen kruipen! Het is een houten hamer die nagels met koppen slaat. En niet alleen dat. De laatste dagen heeft Vriend me al een paar keer in de arm moeten knijpen. Had nood aan een reality check.

Het is vreemd hoe enkele kleine veranderingen je wereld lichtjes kunnen omverwerpen, je even wankelt en opnieuw op zoek moet gaan. Naar jezelf, je gewoontes, dingen waarvan je dacht dat je wel zowat een idee had hoe de vork voor jou in de steel zit.

Begrijp me niet verkeerd, Maai is nog steeds Maai. Maar na 9 jaar alleenwonen is het toch wennen. De eerste dagen was een samenloopsel van het nieuwe, grenzen afzoeken en terreinen afbakenen. Gek hoe je elkaar steeds opnieuw ontdekt. Het is wennen, maar het bevalt me wel.

So far... ;-)

21:43 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-07

Kan geen dozen meer zien!

dozenpf, er zijn hier precies een paar bommen ontploft! Beetje traag op gang gekomen, en met horten en stoten, maar 'de bureau' is stilletjesaan verdeeld over een 15-tal dozen. Hier en daar staat nog vanalles onverdeelbaar en ik begin het zo stillekesaan vree beu te geraken! Er is nog zoveel te doen, enkele dagen erbij zou niet slecht zijn, en langs de andere kant kijken we er zo naar uit dat het weekend is en alles achter de rug en treug op z'n plaats...

Ne mens verzamelt toch nogal ewa zenne, en dat op zo'n korte tijd. Eigenlijk heb je 't meerendeel van al wat hier steekt eigenlijk niet nodig, laat staan dat je het eens zult bekijken de komende maanden... En toch kan je er soms moeilijk afstand van doen.

Ben op brieven van ex-lieven terecht gekomen, ook van Mr. Big. Als ik zie hoe verliefd hij toen was, de woorden die hij toen zei... Where did we go wrong? Is hij zich na verloop van tijd afzijdiger beginnen opstellen, voorzichtiger, de verliefdheid bekoeld. Dat het 'maar woorden' waren, geloof ik niet. Das niets voor hem. En dan bedenk ik, zijn woorden dan zo vergankelijk, en de gevoelens die daarbij horen ook...?

Zoveel dozen onder het stof... 'k Zou ze allemaal willen weggooien! If only I could...

Gewoon springen was het zeker e?

18:30 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-06-07

it's a sad sad thing

Waar gaat het met ons land naartoe, als het meerendeel stemt op een man die Laura Lynn bekendheid gaf, kerncentrales wat langer wil houden, maar het afval zeker niet bij hem in de buurt wil en anderen uitmaakt voor dommeriken...?

Je zult ons duizendmaal bedriegen...??

23:23 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-07

the x-files

M,

 

Het is net geen anderhalf jaar geleden dat je mij van de ene dag op de andere hebt laten weten dat het over was. Een donderslag bij heldere hemel was er niets tegen. Er was niemand anders, daar mocht ik zeker van zijn. Je carriere ging nu voor, en daar was geen plaats voor mij. Dat had je goed en wel en maar al te zwaar benadrukt. Verschillende kleine en minder kleine dingen doen me het tegendeel geloven. Voor mij had je iemand anders. Avonden later thuis, koeler en afstandelijker, verhaaltjes die bovenkwamen, je ogen die niet meer in de mijne keken tot het smsje dat niet voor mij bedoeld was toe.

Gedaan is gedaan, ik draaide me om en ging verder. Alleszins, ik probeerde. Maar somehow is het moeilijk los te laten. Er klopt iets niet. Mijn gevoel spreekt jouw woorden tegen. Het wordt moeilijk nog iemand te vertrouwen, jij kon immers de leugen als een waarheid verkopen. Hoe iemand ooit nog op zijn woord geloven...?

Vandaag heb ik het echte verhaal gehoord. De puzzelstukjes vallen op hun plaats. Ik had gelijk... Mijn gevoel zat juist!

Je bent nog een grotere smeerlap dan ik ooit had gedacht. Je hebt niet alleen mijn relatie met Mr Big verbroken, mijn liefde en luchtkastelen maar ook nog mijn vertrouwen afgenomen.

Dus ik hoop dat het de moeite waard is geweest, dat je ergens toch gelukkig bent. Dat je de leugens die je mij verkocht aan haar toch hun verhaal hebben. Maar sta me toe dat ik toch wel even flink zal lachen wanneer je iets overkomt en dat ik zal genieten als ik je zie, met rimpels van verdriet omdat je uiteindelijk toch niet meer in de spiegel kon kijken. Dat je toch een beetje ongelukkig bent... Ik zal snorren als een kat!

Dus M, ontplof van mijn part, verstik in je mooie ideale schoonzoon imago en mooie woorden! Je bent een zwijn, de parels niet waard...

Ze mag je hebben, je 7 kinderen op de wereld zetten, nachten alleen zijn wanneer je weer in het buitenland bent, wantrouwen om je eerlijkheid en oprechtheid. Alleen naar feesten en familie gaan, omdat je weer aan het werken bent, de verhalen horen van anderen, alleen opstaan als de kleine ziek is en steeds hetzelfde antwoord geven op de vraag van anderen waar je bent... Ze mag het hebben, het leven met jou!

Eigenlijk ben ik nu veel gelukkiger dan toen met jou. We hebben misschien niet zoveel geld als jij, maar we lachen en zeveren, luisteren naar elkaar, kunnen praten en discussiëren en doen dingen sàmen. En er is iets dat Vriend heeft en jij niet: hij is er, oprecht... Hij ziet me echt graag en maakt van zijn en mijn wereld de onze. Wat jij verbrak proberen we samen weer op te bouwen. En nu ik je waarheid heb gehoord denk ik dat dat weer wat beter gaat gaan.

Ik had het pakje 'jou' weggezet, diep onder het stof vandaag weer vandaan gehaald en nu sjot ik het weg, de wereld in.

Baai!

May you rot  in hell

 

 

01:42 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-06-07

touché poesiecat

Hij zei het heel gewoon, tussen de chinese kippensatés en de babi bangang in het restaurant. Maar vond dat hij het mij toch moest zeggen.

Mijn vader. Ik zie hem niet zo vaak, en heb altijd een soort haat-liefde verhouding met hem gehad. Als weekend- en vakantiepapa heeft hij uiteindelijk niet zo heel veel van mijn leven meegemaakt, buiten de gekende hoogtepunten zoals communies en dergelijke. Maar daar houdt het dan ver bij op. Soms vraag ik me af of hij me eigenlijk wel kent, weet en voelt wie ik werkelijk ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik in het leven sta.

Af en toe hebben we zo onze heldere momenten samen, dat we echt kunnen genieten van een vader-dochter ding. En soms kan hij mij zo raken dat het blijft nazinderen. Zoals vanavond.

Hij gaf me een pakje. Geen mooi ingepakt cadeau met een strikje en toeters en bellen en zo. Een emotioneel pakje en woorden die zich een plek aan het nestelen zijn in mij.

Ik ga mijn laatste dagen in als alleenwonende. Vriend trekt bij mij in en daar moest de papa zijn mening toch even over kwijt. Ziehier een samenraapsel van de wastrommel die nu blijft ronddraaien in mij hoofd als een bont allegaartje:

hij heeft zijn job opgezegd, gaat van je profiteren, je mag dat niet doen, je moet je verbeteren, niet ervoor zorgen dat je slechter terechtkomt. Hij is gene slechte jongen, maar er zit niet veel in, hij had dat toch vroeger moeten zien dat dat op zijn vorig werk niet goed ging, ik snap niet dat hij u als chauffeur gebruikt, ik heb ik nog gene chauffeur, dat kan ik echt niet begrijpen, ik zou dat nooit durven dat een vrouw voor mij zou rijden (nvdr: vriend had nooit rijbewijs, nooit nodig gehad en zou daar nu aan beginnen, maar is wat van de trage kant...). Ge doet wat ge wilt, maar ik vind dat ik u dat moet zeggen. (daaropvolgend een hele litanie, herhaling van hetzelfde in andere bewoordingen en vergelijkingen met hem en de mama ea...)

En daar zat ik dan. Met mijn mond vol tanden en al helemaal geen zin meer in de chinees...

Nu heb ik normaal wel een grote mond, ik laat me niet rap doen. Miss temperament en kzalhetuhiernekeergaanzeggenwatikervanpeis, tha's me. Maar daar, aan die tafel, bij die Chinees, leek de muur plots zoveel langer bleef ik eens zo stil.

Waarom -de mama incluis, die had een paar dagen geleden ook al laten weten wat ze ervan vond dat Vriend net zijn job had opgezegd en bij mij komt wonen- krijgen we ongevraagd commentaar op bepaalde stappen die we nemen?  En waarom raken zulke glazenbolvoorspellingen je soms zo?De blabla van omdat ze uw ouders zijn en het goed met u voornemen in al grijsgedraaid en mag terug het stof onder wat mij betreft.

Hoe leert een kind lopen? Door te vallen! Dus laat me nu ook maar effe kruipen en zien waar ik met mijn smoel in terechtkom verdekke!

 

01:00 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-06-07

de rollende stenen

morgen

Werchter

ik zal er zijn

als er maar geen palmbomen staan...

23:24 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |