20-06-07

samenwonen en zo

Soms moet ik mezelf eens flink bij mijn oren nemen en zien of ik niet aan het slapen ben. Moe! Ik zou uren kunnen pitten. Sta ik dan uiteindelijk op, dan zou ik zo terug en de zetel kunnen kruipen! Het is een houten hamer die nagels met koppen slaat. En niet alleen dat. De laatste dagen heeft Vriend me al een paar keer in de arm moeten knijpen. Had nood aan een reality check.

Het is vreemd hoe enkele kleine veranderingen je wereld lichtjes kunnen omverwerpen, je even wankelt en opnieuw op zoek moet gaan. Naar jezelf, je gewoontes, dingen waarvan je dacht dat je wel zowat een idee had hoe de vork voor jou in de steel zit.

Begrijp me niet verkeerd, Maai is nog steeds Maai. Maar na 9 jaar alleenwonen is het toch wennen. De eerste dagen was een samenloopsel van het nieuwe, grenzen afzoeken en terreinen afbakenen. Gek hoe je elkaar steeds opnieuw ontdekt. Het is wennen, maar het bevalt me wel.

So far... ;-)

21:43 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.