09-06-07

touché poesiecat

Hij zei het heel gewoon, tussen de chinese kippensatés en de babi bangang in het restaurant. Maar vond dat hij het mij toch moest zeggen.

Mijn vader. Ik zie hem niet zo vaak, en heb altijd een soort haat-liefde verhouding met hem gehad. Als weekend- en vakantiepapa heeft hij uiteindelijk niet zo heel veel van mijn leven meegemaakt, buiten de gekende hoogtepunten zoals communies en dergelijke. Maar daar houdt het dan ver bij op. Soms vraag ik me af of hij me eigenlijk wel kent, weet en voelt wie ik werkelijk ben, wat ik belangrijk vind en hoe ik in het leven sta.

Af en toe hebben we zo onze heldere momenten samen, dat we echt kunnen genieten van een vader-dochter ding. En soms kan hij mij zo raken dat het blijft nazinderen. Zoals vanavond.

Hij gaf me een pakje. Geen mooi ingepakt cadeau met een strikje en toeters en bellen en zo. Een emotioneel pakje en woorden die zich een plek aan het nestelen zijn in mij.

Ik ga mijn laatste dagen in als alleenwonende. Vriend trekt bij mij in en daar moest de papa zijn mening toch even over kwijt. Ziehier een samenraapsel van de wastrommel die nu blijft ronddraaien in mij hoofd als een bont allegaartje:

hij heeft zijn job opgezegd, gaat van je profiteren, je mag dat niet doen, je moet je verbeteren, niet ervoor zorgen dat je slechter terechtkomt. Hij is gene slechte jongen, maar er zit niet veel in, hij had dat toch vroeger moeten zien dat dat op zijn vorig werk niet goed ging, ik snap niet dat hij u als chauffeur gebruikt, ik heb ik nog gene chauffeur, dat kan ik echt niet begrijpen, ik zou dat nooit durven dat een vrouw voor mij zou rijden (nvdr: vriend had nooit rijbewijs, nooit nodig gehad en zou daar nu aan beginnen, maar is wat van de trage kant...). Ge doet wat ge wilt, maar ik vind dat ik u dat moet zeggen. (daaropvolgend een hele litanie, herhaling van hetzelfde in andere bewoordingen en vergelijkingen met hem en de mama ea...)

En daar zat ik dan. Met mijn mond vol tanden en al helemaal geen zin meer in de chinees...

Nu heb ik normaal wel een grote mond, ik laat me niet rap doen. Miss temperament en kzalhetuhiernekeergaanzeggenwatikervanpeis, tha's me. Maar daar, aan die tafel, bij die Chinees, leek de muur plots zoveel langer bleef ik eens zo stil.

Waarom -de mama incluis, die had een paar dagen geleden ook al laten weten wat ze ervan vond dat Vriend net zijn job had opgezegd en bij mij komt wonen- krijgen we ongevraagd commentaar op bepaalde stappen die we nemen?  En waarom raken zulke glazenbolvoorspellingen je soms zo?De blabla van omdat ze uw ouders zijn en het goed met u voornemen in al grijsgedraaid en mag terug het stof onder wat mij betreft.

Hoe leert een kind lopen? Door te vallen! Dus laat me nu ook maar effe kruipen en zien waar ik met mijn smoel in terechtkom verdekke!

 

01:00 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mijn ma... zei toen ik bij ex ging wonen en mij hielp met het inpakken van de handdoeken die ze voor mij had verzameld: "en zie maar dat je ze allemaal weer meehebt hé als je terugkeert".

Ik was razend, maar het feit dat hij ondertussen ex is, zegt in mijn geval genoeg.

Ach, moeders en vaders, ze bedoelen het goed, maar soms moeten ze ons - hun kinderen - leren loslaten en toelaten dat het misschien niet van een leien dakje zal lopen, maar dat dan onze zaak is!

Ik wens jullie in ieder geval een dikke proficiat met jullie samenwoonplannen!

Gepost door: Zita | 13-06-07

De commentaren zijn gesloten.