24-04-07

the x-factor

sadSome people leave footprints ons your heart, and you're never ever the same. Zo ben ik een 4-tal jaar samen geweest in het begin van mijn 20-somehings met een jongen, laten we hem Carrie Bradshaw-gewijs Mr. Big noemen. Want zo noemt een goede vriendin hem, mijn Mr Big. We zagen elkaar supergraag, maar om de een of andere reden was het een constant spelletje geworden van aantrekken en aftstoten. We kunnen niet met en soms moeilijk zonder elkaar leven. Ik leerde nieuwe vrienden kennen, zag in dat het ook anders kon en ben bij hem weggegaan. Maar ben hem altijd graag blijven zien. Zolang ik hem niet zie of hoor, slijt het wel en krijgt hij een plaatsje ergens dieper onder mijn vel. Ik probeer verder te gaan en een leven op te bouwen met mensen die niet steeds weer beloven en niet doen en me aan het lijntje houden en op me inpraten.

En dat gaat redelijk goed. Ik ben sterker geworden, heb mezelf weergevonden en de ballen aan mijn lijf herondekt. Het heeft wat tijd nodig gehad, en af en toe sta ik nog eens stil en vraag me af of dit wel is wat ik wil, of ik wel goed bezig ben. Vriend en ik verstaan elkaar echt wel goed. We zijn nog niet zo lang samen, en in het begin gaat dat altijd wat vlotter, maar we kunnen goed praten, en dat is wel belangrijk. Vriend heeft niet lang gestudeerd, is een typisch voorbeeld geweest van de foute tiener die op school niet veel uitsteekt en liever de macho uithangt in de klas dan zich moe te maken aan studeren. Vroeger. Maar nu is hij zo wereldwijs. Hoe meer ik hem leerde kennen, hoe meer er van zijn omhulsel afviel. En ik ben stilletjesaan voor hem gevallen. Hij is heel volwassen en ik heb het gevoel dat we redelijk wat aankunnen samen. Hij is mijn maatje en ik voel me thuis bij hem. Ook al is hij niet echt wat mijn moeder of ikzelf als Ventje voor mij in gedachten hadden. (vreemd genoeg heeft hij heel wat van mijn vader weg, hoe ironisch en weer clichématig ;-D...)

Ik voelde me gekwetst en bedrogen toen ik hem leerde kennen, kwam net uit een andere relatie die mooie dingen beloofde maar uiteindelijk luchtkastelen bleken die als zeepbellen uit elkaar petsten de dag dat ik 'de sms die niet voor mij bedoeld was' kreeg. Ik geloofde er niet meer in, het hoefde voor mij allemaal even niet meer. Allemaal en overal mooie woorden maar oh zo leeg als de vlinders het wat rustiger aan gingen doen.

Van een 'we zien wel gevoel' ben ik na bijna een jaar geëvolueerd naar 'ja zenne' en 'ik mis je eigenlijk wel wat wanneer je er niet bent', wat voor mij al een hele toegeving is. De twijfels nemen maand na maand af en het voelt wel goed.

Tot... Mr Big weer opdaagt op msn. Hij vroeg om eens te gaan eten. Met ons 3... Hij zou het niet raar vinden. In het begin misschien, maar we staan nu verder in het leven, aldus zijn woorden. But it doesn't sound good. Het gaat niet goed met hem. Hij had gedronken (iets wat hij vroeger nooit deed en de laatste tijd blijkbaar regelmatig doet), zei dat een vriend zei dat het niet goed gaat met hem en me nog wel eens zal vertellen wat er is.

Ik ken hem, dat zal hij toch niet doen. Zeggen en beloven, en ikke weer wachten zeker. Maar neen zei hij, hij ging het doen...

En nu is mijn doosje weer open. Er raast vanalles door mijn hoofd en mijn hart. Zo typisch en cliché. Hoe doèn ze het toch e...

22:46 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Zooooooooooo herkenbaar! Ook ik heb mijn "mr big"...
En soms denk ik dan aan de laatste aflevering van seizoen 6. En dan bekijk ik mijn huidige "aidan" toch weeral anders.

Gepost door: a-woman | 25-04-07

idd terwijl Aiden echt wel een schatje is en die relatie echt wel supergoed zit.
Die laatste aflevering zit me ook vaak dwars. Zou het...? Ik denk er liever niet teveel aan

Gepost door: Maai | 25-04-07

Dat gevoel komt me wel wat bekend voor... Ik heb ook zo iemand gehad, aantrekken, afstoten, niets van horen en dan ineens toch weer contact en dan begon het weer helemaal opnieuw... Ik heb er goed drie jaar over gedaan om het een beetje van me af te schudden. Ik denk dat het volgende keer dat hij weer opduikt - als dat al het geval zal zijn - anders zal zijn. Hopelijk.

Gepost door: Twinkeltje | 25-04-07

Ik begrijp je gevoel van 'het doosje is weer open' heel goed Maai. Je bent duidelijk niet los van hem. Ook al zegt je verstand het ene, je hart wil niet altijd volgen hé? Beleef en doorleef het meid, daar moet je door om ooit je ware gevoelens te kunnen zien. Succes!

Ik wens je nog een fijne avond en voor morgen een hele fijne donderdag!
Lieve groetjes van Miek

Gepost door: Miek | 25-04-07

Kiezen is moeilijk. Probeer alleen de twee keuzen niet door elkaar te halen.

Gepost door: blogbaas | 27-04-07

De commentaren zijn gesloten.