24-04-07

Praten... het werkt ;-)

waarom is het soms zo moeilijk om te praten, te zeggen wat je voelt, wat je kwetst en soms verlangt van iemand? Durven we niet opkomen voor onszelf? Is het angst om de andere te kwetsen? Maar kwetsen we niet meer door te zwijgen?

Telkens moet ik toegeven, praten doet echt wel deugd. Alles eruit, what you see is what you get. Je weet wat te verwachten, geen hidden agenda's.

De mama en ik hebben dus gepraat. Ze besefte niet dat ze zich zo gedroeg en mij er zo door kwetste, wilde me ook niet lastigvallen en gaf toe dat ze het niet leuk vindt dat ze me niet zo vaak ziet, en als we elkaar zien dat het rap-rap is voor de was, de plas en andere regeldingen. Maar ze wilde er niets van zeggen, omdat ze zich niet wou opdringen, vond dat ik al zo veel om handen had en mijn tijd met vriendinnen en Vriend ('je ziet hem al zo weinig', zei ze, dus mijn idee dat ze hem niet graag zou hebben is misschien wat verkeerd...) niet wou 'afnemen'. Ik heb dus ook beloofd om meer met haar samen te doen, dat we af en toe nog eens afspreken en moeder-dochter dingen doen en we gaan af en toe op onze tong bijten en het temperament wat binnenhouden ;-)

en zo is er weer een misverstand en slecht gevoel uit de wereld

en het is inderdaad niet zo moeilijk als het lijkt...

09:25 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

kleine meisjes worden groot, dat is voor mama vaak heel moeilijk hoor... je meisje loslaten en... een goed initiatief dat je hebt genomen, het zal je moeder blij maken
groetjes

Gepost door: hartendame2 | 24-04-07

cool zo moet het hé ;-)

Gepost door: jeronimo | 24-04-07

Ik zei het tochhhhhh! ;-)

Fijne namiddag en avond nog Maai!
Groetjes van Miek

Gepost door: Miek | 24-04-07

De commentaren zijn gesloten.