12-04-07

new school, same students

Ik moet de deur in huis vallen met een bekentenis.

Ik ben niet nieuw hier, zwem hier al een tijdje happy rond in deze visbokaal. Maar sinds een paar maanden had ik het gevoel dat ik niet altijd mezelf kon zijn. De meeste mensen die op mijn andere site langskomen kennen me, ze weten wie ik ben, waar ik woon, wat me zoal bezighoudt. De blog was een soort manier om vrienden wat op de hoogte te houden van mijn reilen (??) en zeilen. Na een tijdje kwamen er soms persoonlijke hersenspinsels de kop op, meer en meer begon ik te merken dat ik me inhield in mijn schrijfsels. Ik kon me niet laten gaan, zeggen wat ik denk, voel, beleef zonder dat soms misschien iemand zich aangesproken zou kunnen voelen of dieper in mijn zieleroerselen zou kunnen kijken dan me lief is.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen zin om mensen zwart te maken, lastercampagnes op te starten of me met wat dan ook voor zulke futuliteiten bezig te houden. Das mijn ding niet.

Ik wou gewoon met wat meer vrijheid mezelf kunnen zijn, just me, zonder omwegen. Luidop te kunnen denken en me vragen te stellen over de wereld rondom mij zonder dat iemand uit mijn omgeving zich zou aangesproken voelen of dat ik me slecht zou voelen om mijn bedenkingen.

So, this is me in een notedop: meid die tegen de dertig aanloopt uit het Brabantse. Woont samen met een hond, 2 katten en een schildpad en binnenkort met Vriend. Die logeert hier momenteel enkel in het weekend, maar tegen de zomer zou hij helemaal naar hier verhuizen.

Ben gek van dieren, film, lezen en vanalles en nog wat. You'll find out on the way...

'cause life is what happens when you're bussy planning other things

PS: wees niet bang iets achter te laten, het is belangrijk af en toe een spiegel voor je neus te krijgen, hoe goed of slecht het zicht ook is

22:21 Gepost door Maai in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Anoniem anoniem schrijven is in feite ook niet altijd even gemakkelijk... Je probeert op den duur te fel de situatie's aan te passen zodat niemand hem/haar er zich in herkend, waardoor je je opnieuw beklemd kan gaan voelen. En blijven inspiratie vinden als je niet over het "dagdagelijkse" kan schrijven, is ook niet simpel. Maar, laat je dat vooral niet tegenhouden ;)

Gepost door: a-woman | 13-04-07

ik herken niet eens je ogen dus ik heb je nog niet in'techt gezien die schildpad zegt me niets verdikke toch ik lees blog veel te oppervlakkig blijbkaar

Gepost door: jeronimo | 13-04-07

De commentaren zijn gesloten.