Maai Saait

Ik ben vreemd gegaan. En dan wel hier: http://maaisaait.wordpress.com

Ik heb er wat aan moeten wennen, aan het leven als ambtenaar. Het is toch een heel ander wereldje. Het verbaast me niet dat het ambitieuze vuur gereduceerd wordt tot een wolkje rook in deze omgeving. Het is soms tegen muren en kasten lopen, frustreren en paraplu's ontwijken. Zoeken naar mijn weg en mijn plek, het is een heel ander kunnen en mogen.

Maar zolang je kan lachen en de collega's best wel meevallen valt dat wel mee. Ik zoek mijn uitlaatklep wel elders ;-)

Nu de zon nog meekrijgen...

Ik ben uit m'n hum. Emotioneel aan de labiele kant.

Zon en andere oorden zouden een vree goede remedie zijn.

Sponsor, anyone...??

Dat reclame vaak bull***** is zit bij mij altijd wel ergens in het achterhoofd. De wetenschap is het best zichtbaar bij de stomste wasproduct, voedsel- en huishoudmateriaalreclames. Soms zijn er echter geniale uitblinkers bij. Niet voor niets ontstaan televisieprogramma’s waar de meest hilarische en meesterlijke reclamestukjes een eigen leven gaan leiden. Reclame is vaak een vondst op zich en niet weinig ben ik dan toch een tikkeltje jaloers op de mensen die het toch maar weer bedenken.

Maar toch draait het hem allemaal om een nepsfeerwereldje waar we al dan niet bewust intuimelen. Het maakt en schaadt ons, of we het nu willen of niet. Reclame dreigt ons beelden en ideeën op te leggen die stilaan ons denken bepalend insijpelt.

Gisteren bijvoorbeeld in luide letters gelezen in een magazine: ‘Succes is een keuze!’ Het was een advertentie voor bijschoolhulp. Nu blijf ik meestal vrij stoïcijns bij het doorbladeren van een magazine en bijhorende advertenties. Maar gisteren begon ik te koken. Dat is nu iets waar ik echt serieus kwaad om kan worden. Precies of iedereen heeft zomaar de keuzes voor het grijpen! In een parallelle wereld zou alles anders zijn heeft iemand me ooit wijsgemaakt. Maar in deze wereld heeft niet iedereen dezelfde kansen, financiële middelen en keuzemogelijkheden. Als je niet zo’n hoge punten scoort op wiskunde, is dat niet omdat het gewoon je ding niet is, dat je eigenlijk niet wiskundig aangelegd bent maar eerder en taalpersoon bent. Nee, eigenlijk is dat dan gewoon omdat je dom bent en ervoor kiest om dom te blijven! Dat je niet zo mager bent als de doorsnee mediamensen is je eigen stomme fout, je had er maar voor moeten kiezen slank en mooi te zijn. God, hoe kan je toch zo’n stomme fout maken?!

Ik zeg niet dat je je altijd bij de situaties moet neerleggen. Leven is niet alleen het lot dat in andermans handen ligt, waar jij niets op te broeden hebt.

Succes is bereiken wat je wil bereiken. Wat je wil maken van je leven, dat heb je inderdaad zelf in handen. Maar succes is ook een product van keuzes maken, doen wat je kan doen, ervoor gaan, rekening houdend met de omstandigheden. En die zijn niet voor iedereen hetzelfde.

Als ik geld had, dan had ik ook al lang een paar liposucties achter de rug, zag ik er elke dag beeldschoon en tot in de puntjes verzorgt uit. Dan leefde ik in een mooie villa zonder aanvriezende verwarmingsbuizen. Dan moest ik niet zien waar ik het geld vandaan zou halen om mijn kapotte kookplaat te vervangen en een nieuwe te kopen (een inductie dan wel, want door mijn budget moet ik mijn succes nu helaas in een keramische kookplaat vinden). Ik zou dan halftijds kunnen werken, iets leuks doen en echt uit mijn leven halen wat ik eruit wil halen. Ik zou heler dagen kunnen schrijven, mij echt met mijn kinderen bezig houden, mijn aandacht en energie geven aan de dingen die er ècht toe doen. Ik zou niet elke dag braaf pendelen tussen de andere ambtenaren, het zomaar pikken dat de NMBS al weken aan het stuk flaters slaagt en mensen op elkaar geprakt in slaktempo naar hun ‘Groundog Day’ beleving brengt. Ik had een kuisvrouw, hoefde de strijk niet te doen en zou nu eindelijk eens de wereld kunnen zien!

Astemblieft!

Ik was het even vergeten, de geur van boeken... Soms adembenemend slecht dat het goed is. De zalige wereld van opeengestapelde letters, een eigen leven op een heel andere plek!

was nog nooit zo letterlijk te nemen als deze morgen. Of ik moet al een heel eind teruggaan in de tijd, toen ik eigenlijk nog over weinig opmerk- en denkvermogen beschikte. Ik herinner mij wel vaag dat het kanaal in Brussel en als ik mij niet vergis zelfs eens de zee was dichtgevroren. Maar het kraken van de sneeuw onder mijn voeten, lichtjes aangeschoten door de aanhoudende vrieskou, neen dat kan ik niet direct uit mijn geheugen opgraven.

Vanmorgen heb ik dus lekker (not!! Alleen het geluid kon even een glimlach op mijn gezicht toveren) lopen kraken onderweg naar het station. De kou heeft zich tussen mijn kleren een weg gebaand, is stilletjes door mijn poriën gekropen en heeft zich genesteld in het binnenste van mijn beenderen.

Voor wie het nog niet opgemerkt heeft: HET IS POKKEKOUD!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik kijk al uit naar een lekker lang heet stomend bad vanavond…

Het mentale beeld alleen al doet me smalend grijnzen

PS: Stemmen, stemmen lieve mensen, het is de laatste dag vandaag!!

Er zijn van die mensen die worden geboren en als baby 'het licht' al zien. Ze weten wat ze willen en vol passie en vuur gaan ze er voor. Zo heb ik al managers, piloten, eventers, journalisten... whatever de revue zien passeren. Ik stond aan de zijlijn, het kaf van het koren te scheiden, door de bomen het bos proberen waar te nemen, enfin, op zoek te zijn naar mijn al dan niet heilige graal.

De ene is al wat rapper dan de andere, maar zoals men dat zo mooi placht te zeggen ben je nooit te oud om te leren. Het voorbije jaar zijn mijn ogen en daarbij heel wat deuren opengegaan. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook op professioneel vlak. Ik had 'men ding' gevonden!

En eigenlijk, had ik mijn oren en ogen goed opengehouden had ik het altijd wel wat moeten zien. Ik hou ervan als letters woorden vormen en overvloeien in een mooi geheel, gevoelens die woorden vleugels gaan geven en een heel eigen bestaan gaan leiden. Als kind schreef ik hele pagina's vol, maakte ik mijn eigen kranten met foto's van de professionele uitgaves, bouwde hele verhalen en zocht naar de ongesproken woorden tussen de letters.

Ik moet je niet vertellen hoe goed het voelt als alles min of meer begint te passen, de puzzelstukjes hun weg vinden na al die jaren en mijn 'frakske' beter begint te passen.

Als kers op de taart kreeg ik dan de verheuglijke melding dat ik 'deel uitmaak van de beste genomineerde blogs uit zijn categorie' bij Skynet!

Maai deed een rondedansje en kuste iedereen die passeerde! Het jaar was nog nooit zo mooi begonnen!!

Daarom vraag ik je, maak mijn jaar verder mooi en stem mee op mijn blog op http://blogs.skynet.be/index.html?l1=communicate&l2=blogs&l3=awards (in 'linken' ben ik nog niet zo goed, nomineren kan je dus ook via www.skynetblogs.be, tabblad 'Blog Awards')!!

You'll make my day, so beautiful!!

Liefs,

Maai x